کد خبر: ۳۰۵۴۴
تاریخ انتشار: ۲۲ شهريور ۱۴۰۰ - ۰۹:۳۹
زیست ‏بوم ‏های شهری قربانی یک اشتباه قانونی بزرگ
ساده‏ انگاری و کم توجهی به فحوای قانون، به طور معمول در مرحله اجرا، بحران و فاجعه پدید می‏ آورد.
آنچه در دنیای واقعی پیاده می‏ شود، کُنه و ذات قانون است نه شکل و ظاهر قانون. نبض شهرها در اختیار کمیسیون ماده پنج قانون تاسیس شورای عالی شهرسازی و معماری کشور است.

به گزارش پایگاه خبری  اخبار معاصر و به گفته داریوش مختاری کارشناس حوزه آب و محیط زیست، با توجه به اینکه شهرهای کشور در وضعیت بغرنجی قرار گرفته‏ اند و مسیری را در راستای آلودگی هوا و ده‏ ها مخاطره زمین ‏شناختی، اقلیمی و زیست ‏محیطی می ‏پیمایند، به طور معمول این پرسش پدید می‏ آید که مگر قوانین موضوعه این حوزه پر مخاطره مشکلات ذاتی و فحوایی دارند که در مرحله‏ ی اجرا، زیست شهری را با مخاطرات بسیاری روبرو ساخته ‏اند؟ یا اینکه آیا تشکیل این شورا زمینه سطحی‏ زدگی در حوزه مدیریت شهری را پدید نیاورده است و آیا یکایک تصمیم‏ هایی که به مرور بسیاری از شهرهای زیبا را با ناپایداری روبرو ساخته و آن‏ها را با یک شهر آلوده و پر از ترافیک جایگزین ساختند محصول عملکرد شورای عالی معماری و شهرسازی نبوده است؟

مختاری با طرح این پرسش‏ ها به پایگاه خبری معاصر گفت: با اینکه سردر این قانون در ماده یک آن، عبارت از هماهنگ کردن برنامه‌های شهرسازی به منظور ایجاد محیط زیست بهتر برای مردم با اعتلای هنر معماری ایران و ‌رعایت سبک ‏های مختلف معماری سنتی و ملی بوده است ولی تجمیع قدرت در متن این شورا امکان سطحی ‏زدگی در تصمیم ‏ها را فراهم نموده و امکان گسیل اطلاعات نادرست از کمیسیون ماده پنج استان‏ها به شورای عالی شهرسازی و معماری را فراهم کرده است. به ویژه آنکه مصوبات شورا یک الزام اجرایی است که شاید نادرست و با خطای مدیریتی تهیه شده باشند. همین گونه بوده است که امروزه فهرست بالابلندی از مخاطرات دیده می شوند که زیست ‏بوم ‏های شهری را تهدید می ‏کنند. 

مختاری در ادامه گفت: در این میان تغییر کاربری فزاینده اراضی پیرامون شهرها، تخریب شدید بافت کالبدی شهرها به ویژه در شیراز و تهران، فروش بی‏ رویه تراکم ساختمانی، اشکالات حقوقی قانون تاسیس شهرداری ‏ها، اعمال قدرت ناکارآمد کمیسیون ماده صد شهرداری ‏ها و ده ها اشکال بزرگ دیگر در دستور کار اصلاحی شورای عالی شهرسازی و معماری قرار نگرفته اند و اینکه امروزه شهرداری ها به شهرها عمدتا همانند یک منبع درآمدی نگاه می ‏کنند که به هر طریق باید این درآمد را به دست بیاورند و صرف اجرای پروژه‏ های ناکارآمد شهری کنند، در دستور کار و تیزبینی و دقت نظر شورای عالی معماری و شهرسازی نبوده است. نابودی دست کم دو هزار هکتار باغ ‏های محدوده شهری شیراز و حدود چهارده هزار هکتار باغ‏ های محدوده و پیرامون تهران که به دنبال ادغام شدن نزدیک به چهل و هشت آبادی در پایتخت رخ داده است، محصول بخشی از عملکرد و یا کم دقتی این شورا از دهه پنجاه خورشیدی تاکنون بوده است. 

به واقع شورای عالی شهرسازی و معماری کشور نمایانگر تجمیع همزمان "قدرت" و "سطحی زدگی در تصمیم ‏گیری" است که بهتر است در ماهیت آن نگاه دوباره داشت؛ ایرادی که برطرف کردن آن به هست و نیست این شورای کلیدی در کشور پیوند خورده است. 


انتهای پیام
برچسب ها: شهرسازی ، محیط زیست
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
آخرین اخبار